Van de Veerdonk vertelt...

Mark van de Veerdonk, je kent hem vast wel. Is het niet als de caberetier die in 1991 zowel de jury- als publieksprijs op het Leids Cabaret Festival won en sindsdien vele shows heeft opgevoerd, dan wel als inwoner van het Udense Slabroek.

Mark houdt van lachen, vreemde typetjes en veel variatie. En als je hem een vraag stelt, dan is hij nooit te beroerd om er een antwoord op te geven. Of je er dan vervolgens iets mee kunt, dat is aan jou ツ

Heb jij een prangende vraag voor Mark? Stuur deze naar marketing@markantuden.nl en wie weet lees je het antwoord terug op deze pagina én in onze nieuwsbrief!

Uden, 10 juni 2020

Hallo Mark, 

Vertel eens... Wat doe je als je op het podium staat en je moet ineens heel erg nodig naar de wc?

Met vriendelijke groet,
Adam Evers

*****
Uden - Slabroek, 11 juni 2020

Beste Adam, 

Heb je zelf ooit op een podium gestaan? Bij de eindmusical in groep 8 van de Vlonder of tijdens de pronkzitting van de Knoerissen? Nou, dan weet je het: Als beginnend artiest ren je in aanloop naar een optreden soms wel 3, 4 ja zelfs 5 keer het toilet in .... om daar uiteindelijk niets meer dan een Pekinezerplasje (tot 0,4 cl.) te produceren. Maar sta je eenmaal op het podium, dan wordt daar beneden de kraan definitief dichtgedraaid. Nul aandrang. Ik ken geen artiest die ooit tijdens zijn optreden overhaast richting wc moest vertrekken. Niemand! Geen idee waarom. Mooi onderwerp voor een dissertatie, trouwens. Bestaat er een vak theatrale urologie?

Iets anders: Ik heb wel eens een hoestbui gehad, tijdens mijn optreden. En mijn technicus dacht toen dat het erbij hoorde. Dus duurde het ruim 10 minuten voor er iemand een glaasje water kwam brengen. Lekker. 

Heb ik nog iets geks. Ik moet vaak enorm gapen vlak voor een optreden. Vreemd gezicht, zeker voor de toneelmeester die me dan het podium opstuurt bij aanvang. 'Slecht geslapen, Mark?' Schaatsster Irene Wüst heeft daar ook last van, zag ik. Van gapen is tijdens de voorstelling helemaal geen sprake meer. Ik zie en voel dan alles in de zaal. Wakkerder dan ooit. 

Dat zenuwachtige heen en weer gezeik voor een voorstelling is er bij mij na 36 jaar wel vanaf, al heb ik nog wel een aardige anekdote: Ik speelde in de Precoronatijd regelmatig voor een organisatie of een bedrijf, en soms werd ik dan begeleid door een jazzpianist, een kennis van mij. Toon, zo heet hij, is naast pianist ook behoorlijk wereldvreemd, maar het publiek denkt altijd dat hij dat speelt, als onderdeel van onze act. Zo raakt Toon bijvoorbeeld nogal vaak de volgorde van onze liedjes kwijt en hij weet dan niet meer waar we zijn, zeker als ik er ook nog eens omheen ga improviseren. Hij gaat dan heel paniekerig in zijn bladmuziek bladeren, en roept dan uiteindelijk met een rood aangelopen verwilderd hoofd: 'Hé Mark, waar zijn we in hemelsnaam, is dit afgesproken?' Het verhoogt de feestvreugde enorm, dus houden zo! Zo'n tien jaar terug speelden we voor leden van de RABObank in Boxmeer. Vlak voor onze opkomst schoot Toon me aan en zei: 'Mark, ik moet even naar de wc.' 'Wat? Toon, we moeten zo meteen al ...' Maar weg was hij. Meteen daarna werden we aangekondigd. Ik ben toen maar alleen opgekomen en heb gezegd dat mijn normale pianist ziek was, maar dat ik een stagiaire via de Jostiband had geregeld, een zekere Toon. 'Hij is erg zenuwachtig en moest nog even naar het toilet. Maar ik denk dat hij het enorm leuk zal vinden, wanneer U hem bij zijn opkomst zo dadelijk een ovationeel applaus geeft.' Toen Toon na 5 minuten opkwam, explodeerde de zaal. En Toon wist van niks. 

Plassen tijdens de voorstelling, Ik zal er misschien nog eens ooit een heel programma over maken. Samen met Toon dan. Wacht maar af, Adam! 

Udense groet van
Mark
*****


Cookiemelder
We ontkomen er niet aan, ook wij doen aan cookies. Wij gebruiken ze om bij te houden welke pagina’s je bezoekt, om zo een profiel op te bouwen van je online gedrag. We gaan ervan uit dat je dit goed vindt.
Meer informatie